Prolog

>narrator<

   Klomb z różami nie stał tam, gdzie powinien już od ponad dwóch godzin. Wszystko przez ciągnącą się popołudniową herbatkę Laury i Michaela, którym nigdzie się nie spieszyło. Zwłaszcza, że tam u nich, za klombem, czas płynął znacznie wolniej, niż tutaj, u nas.

   Rozmawiali o najróżniejszych rzeczach. Poruszali tematy, w których normalny człowiek nie miałby zupełnie nic do powiedzenia. Śmiali się ze wspólnych żartów i pili wcześniej wspomnianą herbatkę. Zieloną herbatkę. Z dodatkiem dzikiej róży. Taką Laura lubi najbardziej.

   Promienie lipcowego słońca przebijały się przez szpary między deskami altanki, w której siedzieli. Delikatnie muskały liście bluszczu, wijące się swobodnie po drewnie. Idealna atmosfera, jaką stwarzał ten piękny widok, sprawiała im niesamowitą przyjemność i wielką radość. Dodajmy do tego jeszcze winogronowe ciasteczka, smakowity specjał Laury – czysta euforia.

   Kot Wilson wylegiwał się u jej stóp, podczas gdy dziewczyna z uśmiechem gładziła jego złocistą sierść. Mruczał leniwie i jestem pewna, że był w prawdziwym, kocim niebie.

   Sielankowy nastrój przerwało donośne pukanie. Jednak nie było ono stąd. Laura z impetem podniosła się z krzesła, dziękując Michaelowi za herbatkę i obiecując wpaść kiedy indziej. Pogoniła niezadowolonego Wilsona, pożegnała się z przyjacielem i wybiegła z altanki, kierując się w stronę różanego klombu. 

 ♥

jest prolog. nie udał mi się zbytnio ... chociaż nie. w ogóle.  nie umiem pisać prologów, niestety. ale ocenę pozostawiam Wam (: 

Feel the Magic ♥ 

Ann xx